عشق را زیر باران باید جست..............با همه مردم شهر زیر باران باید رفت
«بغض غریب»
بغض غریب بهر سرودن فراهم است
ای عشق از تو هر چه بگوید دلم کم است
تقویم سر نوشت دلم را رقم زده انند
امسال نیز با دل من زخم همدم است
عمریست خیره ام در افاق چشم تو
هر چندواژه های نگاه تو مبهم است
بگذار بی تفاوت از این قصه بگذریم
ای عشق از تو هر چه بگوید دلم کم است
.
..
.....
.............
.....................
..............................
حر فهایی تنهایی مر در هیچ جا نمی نویسند و نجواهای لب خسته ام
را در برابر هیچ خواننده ای قرار نمی دهند
گلهایی شقایق تنها شنونده صدای من بودنند که
انها هم تا صدای پاییز را شنیدند کوچ کردند
و قلب خسته ام گواه است که در زندان تنهایی ام
بار ها حرفهایی در و دیوار را با اکراه تحمل کرده ام
این بار هم حرفهایی دلم را به روی این صفحه می اورم
تا برای یک بار که شدن یگ گوش شنوا پیدا شود
تا من بتوانم درد دلم را با او در میان نهم
ولی ای صفحه سفید باز هم منتظرم باشید زیرا چنین گوشی را نخواهم یافت.
.............................
....................
............
.....
..
.
کسی نشسته در ان سوی لحظه ها با من
که صدا کرد در این اینه همصدا با من
کسی که داغ دلم را به عشق نسبت داد
کسی که امد و پیوند زد مرا با من
همان که از شب بیهودگی رها یم کرد
کبو ترانه سفر کرد تا خدا با من
به عاشقانه ترین لهجه ها غزل می خواند
همیشه در شب عرفانی دعا با من
دلم غریب و نگاهم غریبو غیر از او
کسی نمانده در این شهر اشنا با من
نشسته ای بر سر این کوچه باز هم ای دل
ایا تو را صدا می زند؟ که بیا با من
«گریه»
هوای گریه کرده ام در این هوای بی کسی
و باز هم شکسته ام در ابتدای بی کسی
چه عاشقانه پر زدی به مشرق خیا لم
شبی که سر گذاشتم به شانه های بی کسی
به پاس چشمهای تو تمام عمر شاعرم
و بی تو وزن شعر من ترانه های بی کسی
ببین دوباره بی تو من به یاد چشمهای تو
چه عاشقانه زل زده ام به یادگار بی کسی
گفتی که به احترام دل باران باش
باران شدم و به روی گل باریدم
گفتی که ببوس روی نیلوفر را
از عشق تو گونه های او بوسیدم
گفتی که ستاره شو دلی روشن کن
من همچو گل ستاره ها تابیدم
گفتی که برای باغ دل پیچک باش
بر یاسمین نگاه تو پیچیدم
گفتی که برای لحظه ای دریا شو
دریا شدم و تو را به ساحل دیدم
گفتی که بیا و لحظه ای مجنون باش
مجنون شدم و از دورید نالیدم
گفتی که شکوفه کن به فصل پاییز
گل دادم و با ترنمت روییدم
گفتی که بیا و از وفایت بگذر
از لحجه بی وفایت رتجیدم
گفتم که بهانه ات برایم کافیست
معنای لطیف عشق را فهمیدم
به دیدارم اگر امدید انتهای جاده غربت انجا که اشیانه اخرین پرستوی مهاجر
همان جایی که خورشید غروب می کند و انجای که چشمم بارانی است و
چمدانی اماده سفر
انجا که سکوت فریاد جدایی سر می دهد و
درختان غریبانه می خوانند که نرو ای عزیز............
و من به تمام کسانی که مرا در تنهای فریاد کنند می گویم
منتظر امدن من باشید
گفتم : می روی گفت: اری گفتم: باز خواهی گشت؟ لبخند تلخی زد و گفت : نمی دانم
گفتم: من هم بیایم گفت: جایی که من میروم جایی دو نفر است نه جایی سه نفر
بغضی در گلویم شکست و براه افتاد..................
او گفت: می روی گفتم : اری گفت : باز خواهی گشت ؟ لبخند تلخی زدم و هیچ نگفتم
گفت : من هم بیایم گفتم: جایی که من می روم جای یک نفر است نه جای دو نفر
اشک چشمانم را پاک کردم و به راه افتادم...........
سالهاست که بر گشته و سنگ قبرم را با اشک دیدگانش می شوید
دوستی:
دوستی خوبست اگر رازش را فهمیده باشیم
دوستی قشنگ است اگر ان رالمس کرده باشیم
دوستی ترانه است اگر ان را خوانده باشیم
دوستی زندگی است اگر به معنایش پی برده باشیم
دوستی شمع است اگر پروانه شد و خود در ان گشته باشیم
دوستی دیدنی است اگر خواسته باشیم ان را ببینیم
دوستی....................................................زیباست
«بار خدایا»
من غزل سازم و اوازی ندارم من صدای رازم و سازی ندارم
خدای بزرگ من: هنگامی که در سخت ترین لحظات بطرف تو رو می کنم نوایی اسمانی در قلبم
سوسو می کند.
و با خود می گویم که به راستی تو مهربان و عز وجل هستی
خداوندا : مرا از چالهای دروغین محبت نجات ده.
خداوندا : اگر عشقی می دهی مجنونم کن اگر غیر از این است مرا به وصل خویش برسان
